Jo vécchio, jo varzitto e l’asenétta

 

 

 

 

 


Rielaborazione dialettale di un’antica fiaba persiana

‘Na ‘ota, ‘no vécchio che abbitéa a ‘no paesìtto e se lla passéa male,
‘oléste ji’ a vénne ‘no póco de cacio alla città pe’ fa’ càe ssórdo.
Siccome però tocchéa ji co’ ‘n’asenétta e la via era lónga,
decidéste de portàrese puri jo nepóte, ‘no varzìtto de sett’ ott’ anni,
coscì tenéa la combagnìa durante jo viàjo.
Jo vécchio, allora, facéste sàlle jo varzitto ‘ncima all’asenétta e,
reggènne la capézza, se ‘ncamminéste a ppète.
Mo’, cómme arrivìstoro ajo primo paéso, jo vécchio
sentéste dìce dalla ggènte:
Aocchiéte po’ quant’è mmalallevàto
quio varzìtto: isso ‘ncima a j’àseno, e jo vécchio, che ‘on te’ manco
la forza alle zampi, se nne va a pète!
Allora jo vécchio, a quéla ‘ntésa, facéste calà jo varzitto,
ci déste la capézza, e ‘ncima all’asenétta se cci mettéste isso.
Coscì, dóppo ‘no pézzo, arrivìstoro a ‘n ‘atro paéso.
Appena ‘ntràti jo vecchio sentéste dice:
Bella róbba! Che vécchio cattìo: isso ‘ngujàto ‘ngìma a j’àseno
e quijo póro varzitto, zico zico, a ppète pe’ tené la capézza.
Dóppo sentito quélo, allora, jo vecchio facéste
sàlle ‘ngima all’asenétta puri jo varzìtto.
E arrivìstoro a ‘n ‘atro paéso ancora. Mentre stéano a passa’
‘mméso la piazza, jo vécchio sentéste de dice:
Ma te pare! Tutti ddu’ ‘ngròppa a quela pòr’asenétta.
Se continua coscì, va a ffeni’ che la scàcchiano!
Allora jo vécchio, comme sentéste quéle parole,
caléste dall’asenétta e facéste cala’ puri jo varzìtto.
E arrivistoro, tutt’ e ddu’ a ppéte, a j’ùrdimo paéso.
Mentre passéano tra le casi, sentéste de dice a ddu’ fémmone:
Aòcchia quii ddu’ quanto so’ stùpiti:
téo j’aseno e se nne vào a ppète!


 

I commenti sono chiusi